بخوان این قصه ی دلتنگ را در این شب تاریک
بخوان ای شب
که روز از یاری ما رخت بر بسته .
به روی صندلی بابا بزرگ آرام خوابیده
و سیگاری که در انگشت او نیمه
ولی خاموش ماسیده .
نمی دانم که بابا قصه را خوانده
نمی دانم کجای قصه را گفته
ولی من خوب می دانم که بابا باز خوابیده !؟
چه خواب راحتی بابا ...
نمی دانم کجای قصه بودی
قصه با هم شدن ها بود
قصه دلدادگی ها بود
قصه مردی که در افسانه ها آواز می خواند
و دلدارش درون قصر انبوهی که صدها بزمه و شبگرد و چوپان داشت عاشقش می شد !!
کدامین قصه را می گفت بابایم
نمی دانم ....
بس است امشب
در این شب های مهتابی و فردا شب
نمی خواهم که بابا باز در رویا
من و دارا و سارا را یکی بیند !؟
نمی خواهم که بابا باز در خوابش
وزیر و شاه و مردم را سر یک سفره و هم لقمه نان بیند !

نمی خواهم که بابا صاحب افسانه ها با شد
نمی خواهم که بابا پادشاه قصر غم باشد !
بخواب بابا بزرگ مهربانم باز هم شب شد
دوباره خواب بد دیدی؟
ولی نه راست می دیدی !؟
بخواب بابا که غمهای مرا از صبح می دیدی .
بخواب شاید که در خوابت مرا از غم رها دیدی !؟
بخواب بابا بزرگ مهربان رویم
بخواب بابا ...

چه کسی گفت که باران زیباست ؟

مرگ گُل را دیدی ؟

یا که تن پوش تن کودک باران زده را ؟

چه کسی بود که باران را دید

پشت یک پنجره گرم درون خانه ؟

و دو دست چه کسی بود که  زیر باران

گرمی یک نفس مرد پریشان را دید ؟

و نشان داد ببین باران را !

چه نوایی دارد !

دل من می گیرد ....

بازهم پنجره ها

         بازهم ماهی و حوض

                       بازهم گردش آب

                                      بازهم چکه سقف

                                                    بازهم تندی باد

                                                             باز هم گریه و اشک

چه کسی گریه مادر رادید

که در این بارش سرد

دختر کوچک خود را از آب می گیرد !؟

چه کسی مزرعه مش رجبِ تنها را

زیر تن پوش گِل و سنگ و سیا هی ها دید ؟

دل من از دل تنهای خودم می گیرد

که در این شهر بزرگ

که زهر گوشه ی آن بوی غمی می آید

من غم انگیز ترین غصه ی شهرم هستم .

زیر باران هستم

کنج دیوار درون کوچه

خیس و تنها و کمی یخ زده ام

و بخار نفسنم دستم را

اندکی گرم نگه می دارد .

من همیشه اینجا  زیر باران هستم  !؟

راستی همسایه

پشت آن پنجره گرم در این تنهایی

پشت سر می دانم که چه حالی داری

چشمانت پر اشک گیسوانت افشان      بوی تنهایی تن پوش تو پیچیده میان همه شهر

سخت بی تابم کرده چه کنم باید رفت

پشت سر می دانم که همه خاطره های شب تو بارانی است      لحظه ها در گذر ثانیه های من وتو

پشت پستوی خیال خاطره ها جاری است

شادی تنگ بلور      دستان من و تو   روزهای ابری     پرسه در تنهایی

پشت سر می دانم که دلت در گرو خاطره ها می سوزد     و میان دستت

 شاخه مریم خشکیده مرا می خواند      باز هم برگرد   بازهم با من باش    و در این ثانیه هایی که تو را

 میخواهم تکیه گاه من باش        

پشت سر هیچکسی سردی دستان مرا لمس نکرد         هیچکس عشق مرا

در شب بارانی چشمان تو باور نکرد       

لحظه ها می دانند که تو در چشمانم     دوری فاصله ها را دیدی         ونگاهی کردی   که بیا با من باش   

ای همه ی خاطره های شب بارانی من      منتظر می مانم          بازهم برگرد        بازهم بامن

باش            پشت سر تا فردا    چشم به راه می مانم        

بازهم برگرد     بازهم   بامن باش   .........